Wspaniała polska przygoda - wywiad ze Smriti Basu, praktykantką z Indii

Wspaniała polska przygoda - wywiad ze Smriti Basu, praktykantką z Indii

Jaki chleb dominuje w Indiach i jaką odgrywa rolę? Polska postrzegana oczami obywatela Indii. Zapraszamy do lektury artykułu 

 

Rozmowa z praktykantką w firmie GETH, SMRITI BASU z Indii

Jakie jest pierwsze skojarzenie mieszkańca Indii ze słowem Polska.

Druga wojna światowa i piękne miasto Warszawa. Przynajmniej ja miałam takie skojarzenia. Co jeszcze. Polska to kraj o niezwykle malowniczy o wyjątkowo długiej i bolesnej historii: bohaterskiej walki w 2. Wojnie Światowej przez okres władzy komunistycznej, aż do teraz, kiedy Polska jest nowym demokratycznym krajem. Ta trudna droga ewolucji była mi znana, zanim dowiedziałam się, że praktykę odbędę w Polsce.

 

Jakie uprzedzenia (lęki, obawy) miałaś przed przyjazdem do Polski, czy się potwierdziły?

Mieszkańcy Indii są bardzo emocjonalni, żyją ze sobą w bliskich relacjach. Bałam się, ze będę sama w Europie, kiedy okazało się że wyjeżdżam do Polski. A jednak miałam szczęście, trafiłam na ludzi, którzy sprawili, że szybko stałam się ich częścią i niezauważalnie przeistoczyłam się w pół Polkę pół Indyjkę. Wszystkie moje obawy zniknęły bardzo szybko.

Jesteście kolorystycznie b. barwnym narodem. Czy podobał Ci się polski styl ubierania, świętowania – nie tak bardzo pompatyczny, skromny.

Nie jest prawdą, że Polacy nie są kolorowym narodem. Na przykład piękny strój ludowy z Zakopanego i Krakowa przyciągnęły moja uwagę tak bardzo, że chciałam sama taki założyć. Istnieje jednak wiele różnic w ubieraniu się. Polskie społeczeństwo jest bardziej liberalne i nowoczesne w sensie codziennego ubioru. My nosimy ubrania odwołujące się do naszej kultury, adekwatne do klimatu, w mojej ocenie bardzo piękne, pełne wdzięku i autentyczne.

 

Czy aranżowane małżeństwa to sposób na udany związek?

Indyjska kultura pozwala rodzicom mieć lepszy pogląd na małżeństwo ich dzieci, a dzieciom daje poczucie bezpieczeństwa co do proponowanego kandydata na męża/żonę. Rodzice znają swoje dziecko, jak nikt inny, dokonując wyboru partnera rozważają różne czynniki: pochodzenie, styl życia, przydział do kasty, wykształcenie, zarobki/ale nie członków rodziny/, które wykluczają niespodzianki, umysł jest spokojny poprzez zgodność kulturową narzeczonych. Taka metodologia zapewnia nowożeńcom podobny styl życia, a to zmniejsza szanse nieporozumień, co prowadzi do szczęśliwego i udanego małżeństwa. Tendencja małżeństw aranżowanych zmienia się, niektóre rodziny są sztywne i to rodzice szukają kwalifikacji wśród potencjalnego pana młodego/ narzeczonej, niektóre rodziny są już otwarte na koncepcję swoich dzieci, które same dokonują wyborów, ale nawet wtedy rodzice muszą wyrazić zgodę.

 

Jakie hinduskie symbole, dźwięki (obrazy, ceremonie) najbardziej Cię wzruszają będąc za granicą swojego kraju, przy których odczuwasz dumę?

Miałam nadzieję znaleźć świątynię hinduską w Polsce, ale ku mojemu zaskoczeniu nie udało się. Wcześniej przeczytałam, że ludność Polski to albo katolicy albo ateiści, nie mniej byłam zdziwiona. Za wyjątkiem Indyjskich restauracji z elementami dekoracji, symboli religijnych i akcentów bollywood trudno znaleźć symbole Indii w Polsce.

Są jednak takie podstawowe rzeczy, jak modlitwa do Boga, pomoc innym, ceremonie pogrzebowe, które związane są raczej z naszą ludzkością, a nie narodowością i jesteśmy z nich dumni niezależnie od miejsca, gdzie przebywamy.

 

Jak podoba Ci się krajobraz Polski, czy jest podobny do Waszego?

Krajobraz Polski jest dla mnie jak obraz. Gdyby zapytano mnie, gdzie chciałbym się urodzić, wykluczając Indie, powiedziałabym z dumą, że w Polsce. Zapierający dech w piersiach widok na Tatry lub na Bałtyk, urokliwe zakola Wisły lub bardziej nowoczesna Warszawa. Piękny krajobraz Polski sprawiał, że czułam się jak aktorka na planie filmu.

Jaką rolę odgrywa chleb w roli społeczeństwa hinduskiego?

Spożywamy chleb codziennie. W odróżnieniu od zachodniego społeczeństwa bardziej lubimy domowe gorące pieczywo przypominające blaty czy placki.

Czy są jakieś przysłowia związane z chlebem?

\" Roti, Kapda aur Makaan \" - \"chleb, odzież i schronienie\", najistotniejsze rzeczy, by być zadowolonym/korzystać z życia. \"Muf ki Rotiya todna\", co oznacza \"zjadanie chleba darmowego\" korzystać, nie musząc ciężko pracować .

\" Paapad belna\", co oznacza \"ugniatać ciasto chlebowe\", pracować ciężko, ponad przeciętną.

Jakie rodzaje chleba dostępne są w Indiach?

Chleb toastowy, chleb mleczny, brązowy chleb, multigrain i owocowe pieczywo na śniadanie. Różne tradycyjne i regionalne domowe gorące pieczywo są spożywane na lunch i kolację .

Jak często w ciągu dnia jecie chleb?

Mieszkańcy Indii spożywają chleb co najmniej raz dziennie, zazwyczaj jednak do wszystkich 3 głównych posiłków.

Ile kosztuje chleb w Indiach? 20 rupii za 300g. (tj. ok. 1 zl.)

Czy jest kupowany czy pieczony w domu? Jak smakował Ci chleb w Polsce, z naszej piekarni? W Polsce chleb traktowany jest z dużym szacunkiem.

Do obiadu i kolacji mieszkańcy Indii spożywają domowe gorące pieczywo. Kupowany chleb spożywany jest podczas śniadania. Polski chleby to zdecydowanie większa rozkosz, biorąc pod uwagę liczbę odmian jakie widziałam i skosztowałam.

Miałaś po raz pierwszy możliwość bycia w piekarni, jakie masz wrażenia? (park maszynowy, rodzaj pracy, jaką się tu wykonuje etc. )

Geth piekarnia była pierwszą, w jakiej kiedykolwiek byłam. Oprócz licznych odmian chleba, imponującego wyposażenia, maszyn, zapach świeżego chleba sprawiał, że czułam się w piekarni zawsze bardzo głodna. Zapach wzniecał mój apetyt. Jednocześnie rosło we mnie poczucie, że to wielkie szczęście móc pracować w tej firmie. 

Co najbardziej smakowało Ci w Polsce? Jak oceniasz naszą kuchnię (smaki, rodzaje potraw w kontekście indyjskiej kuchni …)

Bardzo smakowały mi dania kuchni polskiej, zupełnie inne niż nasze, autentyczne i smaczne. Moi faworyci to: pierogi , rolada i zapiekanka. Smakowały mi również ogórki kiszone. 

Co Cię mile i niemile zaskoczyło w Polsce? Czego się nie spodziewałaś?

Emocjonalne usposobienie, życzliwy i pomocny charakter Polaków ogromnie mnie zaskoczył!! Byłam przecież w Zachodnim kraju. Uprzejmość i życzliwe nastawienie do mnie spowodowały, że z dala od domu czułam się, jak w domu. Dzięki łaskom bogów, nic niemiłego nie spotkało mnie w Polsce, żadna przykra niespodzianka.  

Czego obawia się przeciętny młody mieszkaniec Indii, z jakimi problemami borykają się młodzi? bezrobocia (ew. utraty pracy). Co jest największym marzeniem młodego obywatela Indii?

Trudno mi się wypowiadać w imieniu mężczyzn, ale jako młoda Indyjka, mam marzenia, jak każda zwykłym dziewczyna. Chciałbym mieć ładny przytulny dom z mężem i dziećmi, w którym moi rodzice będą szczęśliwi przyglądając się, jak rodzina się rozrasta. Stabilną pracę, która pozwoli mi też podróżować. Moje priorytety: 1. Rodzina 2. Zadowalający status materialny 3. Podróże.

Czy nasza mentalność (sposób zachowania, uczuciowość, systemy wartości) są takie same/podobne/inne? / przyjaźnie, gościnność, opieka, troskliwość, wrażliwość, ceremonie ślubne …/

Indyjczycy są emocjonalnie ze sobą bardzo związani, pozostają w bliskich relacjach. Rodziny i krewnych łączą silne więzi. Nasze wesela są bardziej jak festiwal 7 dniowy, gdzie spotykamy wszystkich naszych bliskich i dalszych znajomych, krewnych, sąsiadów. Indianie hołdują zasadzie ”im więcej, tym weselej\" stąd wielkim wydarzeniem jest celebra każdej okazji z naszymi bliskimi.

Czego będzie Ci brakowało po powrocie? Za czym będziesz tęsknić? Polska jest doskonałym połączeniem „westernizacji” z zachowaniem wysokiej wrażliwości na drugiego człowieka, które sprawiają, że mieszkaniec Indii, czuje się tu komfortowo. Mogę nosić to, co chcę , mogę podróżować gdzie chcę, i czuć się pewnie, bo wiem, że moi polscy przyjaciele zawsze mi pomogą, a wystarczy tylko telefon. Gdybym tylko miała jakiś problem, wiem, że będą na miejscu, by mi pomóc. Ten rodzaj bezpieczeństwa czułam mimo, iż byłam daleko od swojego kraju, wśród ludzi wychowanych w innej kulturze. Dzięki temu mogłam się otworzyć, być blisko mentalnie z Polakami i Polską. Ten rodzaj więzi, którą dzieliłam z grupą przyjaciół z programu IAEST i z kolegami/koleżankami w pracy sprawia, ze brakuje mi kraju polskiego jeszcze bardziej. Nigdy nie czułam się inna, choć nie wszyscy byli ciekawi mojej kultury, a mimo to wzajemny szacunek i życzliwość zawsze dały się odczuć.  

Czy pozycje społeczne kobiet w Indiach i Polsce są podobne? Czy wykształcenie kobiety jest dla mężczyzny ważne? Czy kobieta w Indiach może dysponować pieniędzmi męża np. sama decydować o zakupach dot. np. wyposażenia domu? Czy może zarabiać więcej niż mężczyzna (jeśli w ogóle pracuje)? Czy mężatki mogą nosić krótkie spódnice, odkryte ramiona, krótkie fryzury? czy są jakieś zasady, których muszą przestrzegać? Czy mężatka może bez męża wychodzić do restauracji, spotykać się prywatnie (również z innymi mężczyznami), rozwijać talenty uczestnicząc w kursach np. językowych, uprawiać sport (pływanie, tenis, fitness)

Indie są krajem rozwijającym się. Zgodnie z prawem, wszystkie wymienione powyżej punkty są w zasięgu Indyjek. Mogą się uczyć, zarabiać niezależnie od męża, cieszyć się życiem na swoich warunkach, nosić, co chcą lub brać udział w zajęciach rekreacyjnych . Jednak indyjski subkontynent jest społecznie powściągliwy i zachowawczy. Pomimo iż prawnie wszelkie formy życia towarzyskiego są dopuszczalne kobietom bardzo trudno jest wprowadzenie ich w życie. Na szczęście to się zmienia, kobiety zdobywają coraz lepszy status … 

Wydaje się, że Rodzice w Indiach mają duży autorytet. Jak dużą rolę odgrywają? Czy dyskusje z rodzicami, w tym krytyka ich decyzji i zachowania są dopuszczalne?

Społeczeństwo Indii było początkowo zdominowane przez rodziny/klany, w których wszyscy członkowie rodziny (bliscy i dalecy) mieszkali pod jednym dachem. Stąd wpływ rodziców i innych starszych członków rodziny był dominujący. Podejmowali ważne decyzje dla i za dzieci, takie jak małżeństwa, kariera zawodowa, planowanie rodziny itd. Taka forma „opieki” była dobrze przyjmowana przez młodsze pokolenia. Wraz z rozwojem rodziny, jako podstawowej komórki społecznej, wpływ rodziców na decyzje już nie jest już tak duży. Ale nawet dzisiaj, większość w Indiach uważa opinie rodziców jako najważniejsze i są im dozgonnie wdzięczni za wychowanie, za to, że mogą w życiu dorosłym stanąć na własnych nogach.  

Gdybyś zamieszkała w Polsce na stałe i mogła zabrać 3 (lub kilka) rzeczy z Indii: co by to było?

To przypomina mi spotkanie z P. Guderskim, który miał odebrać mnie w Krakowie i jego mina, kiedy zobaczył moje ciężkie torby pełne produktów spożywczych z Indii ; ) 1. Przyprawy 2. Niegazowana woda 3. Rodzice. To 3 najważniejsze „zabrane” z Indii przedmioty/ludzie, które pozwoliłyby mi egzystować w obcym kraju. Myślę, że jedzenie i komfort psychiczny to jest to, czego najbardziej brakuje w obcym kraju . Moja lista spełnia obydwa kryteria.  

Jak wygląda system szkolnictwa w Indiach? Jaki procent populacji może uczyć się w szkołach podstawowych, średnich i na uniwersytetach?

Niestety, ale to prawda, pomimo wszystkich zmian i dobrobytu Indie są jednym z krajów o niskim poziomie alfabetyzacji, tj. 62,8% . 

Co zmieni się w Indiach za 10 lat w kwestii podziału na kasty? Czy ten system wydaje Ci się być sprawiedliwy? Czy nie byłoby łatwiej gdyby wszyscy byli równi? Lepiej wynagradzani najubożsi mogliby kształcić swoje dzieci, a wykształcone społeczeństwo to duży kapitał narodu.

Podział na kasty ma tendencje zanikającą, jest prawnie nie uzasadniony, społecznie jednak tak. W ich praktycznym istnieniu upatruję dwa problemy. 1. matrymonialny 2. Rezerwację/zastrzeżenia miejsc w szkołach i administracji politycznej przez wyższe kasty 

Czy na ulicach Indii jest bezpiecznie? Czym najlepiej przemieszczać się w zaludnionych miastach? Riksza, rower, taksówka …

Stwierdzenie, że drogi indyjskie są niebezpieczne, jest niepoprawne. Ale lepiej uważać na siebie i omijać niepewne sytuacje, ludzi i miejsca. Dobrą opcją taniego, bezpiecznego podróżowania są metra i pociągi.  Co Hindusi powinni przejąć od narodu polskiego, a czego powinniśmy my nauczyć się od Was? Ludzie z Indii to Indyjczycy, Hindusi to ludzie, którzy wyznają hinduizm (najbardziej rozpowszechniony w Indiach , Bangladeszu, Malezji , Singapurze, Mauritius, Sri Lance ). Aby odnieść się do moich rodaków musimy nazwać ich Indyjczykami. Indyjczycy muszą dostosować system edukacyjny do polskiego, gdzie dzieci mają łatwy i bezpłatny dostęp do edukacji. Imponujący jest fakt, że rząd umożliwia obywatelom darmowe kształcenie, a rodzice są bardzo w nie zaangażowani.Doceniam również status kobiet w Polsce. Poczucie równości kobiet i możliwość zajmowania wszystkich stanowisk w polskich strukturach państwowych i społecznych jest naprawdę godna pochwały. 

Polacy chcąc pozostać w czołówce krajów rozwijających się Polacy muszą być skłonni do dalszego rozwoju, bacznie obserwować i być na bieżąco,   sięgać dalej poza swoje wygodne strefy dbając jednocześnie o potencjał kraju i jego mieszkańców. Prosty przykład: Polacy muszą znać więcej języków obcych.

 

Czego nauczyłaś się w Polsce? Jakie doświadczenia zabierzesz do kraju?

Polska jest „koszem” pełnym wspaniałych wspomnień i przyjaciół na całe życie. Czuję się zaszczycona i niezwykle szczęśliwa, że mam teraz tak wielu znajomych, których mogę spotkać podróżując za granicami Indii. Moje doświadczenia i skala uczuć nie mają słów. Począwszy od mojego zmagania w nie angielskojęzycznym kraju i próbach kontaktu z kolegami, którzy mówili tylko po polsku, a mimo wszystko powstały wspaniałe relacje polska przygoda to dotychczas najbardziej ceniony dar, jaki Bóg dał mi. Próbowałam obserwować i chłonąć najlepsze cechy polskiego społeczeństwa podczas moich praktyk i czuję, że stałam się lepszym człowiekiem. Polska, IAESTE Kraków i najważniejsza moja mała rodzina Geth dała mi tyle miłości i atencji, że na wspomnienie tego oraz widoków na Wawel, Rynek Główny, Kazimierz, Wisłę łzy szczęścia napływają mi do oczu. Podsumowując, chcę powiedzieć że jestem bardzo wdzięczna za poznanie wspaniałych Polaków, którzy przyjęli mnie z otwartym sercem.  Panie Guderski, Panie Adamie, Gosia , Christoph , Iwona , Paulina , Ela , Maciek , Michał , Grzegorz chciałbym wyrazić szczere podziękowania w imieniu własnym i mojej rodziny za te 7 tygodni, jeden z najlepszych okresów w moim życiu. Pamiętam każdą minutę, kiedy podczas posiłków dyskutowaliśmy o śmiesznych różnicach kulturowych w naszych krajach. Wszystkie te chwile będą pielęgnowane przez całe życie a tego nie byłby bez każdego z was.